BIOGRAFIE 

Geboren als Angéla Cindy op een van de meest prachtige plekjes in de wereld. Op de adembenemende Seychelles in 1979. Mijn moeder Fransisca Vidot kreeg mij op haar jonge leeftijd van 16 jaar. Helaas is ze me ontnomen toen ik net een half jaar oud was en is ze op brute wijze om het leven gebracht. Deze trieste dag heeft mijn leven in een stroomversnelling geplaatst van heftige en bijzondere momenten . na de moord van mijn moeder ben ik door mijn opa en oma opgevangen.  Mijn opa sloeg mijn oma regelmatig in elkaar waardoor ze vaak  moest vluchten voor haar leven, maar haar hart bracht haar altijd terug naar mij, omdat ze me niet alleen wilde laten en me veilig houden.

 

 

 

 

 

 

 

Na anderhalf jaar  zijn er twee mensen  ( Louise Wolde- Boersma & Hailu Wolde )op vakantie gekomen  naar dit mooie eilandje. Zij , een blonde Hollandse dame getrouwd met een Ethiopische stoere man. Hebben elkaar leren kennen op de tropische landbouw school in Deventer, hadden zelf geen kinderen. Maar toen ze al die mooie pareltjes  zagen rondlopen wisten ze meteen ; hier vinden we misschien ons kindje. En na wat rondvragen werden ze doorverwezen naar die kleine Angéla in dat huisje volgeweld. Na overleg met mijn oma en een grote rechtszaak mocht ik mee met deze mensen.  Mee naar Tanzania en mee naar Nederland. Een turbulente tijd, want de zorg voor een meisje met al zo’n rugzak is niet mis. En Als meisje omarmd door twee vreemde mensen , ver weg van alles dat bekend was, in landen waar ze nog nooit eerder geweest was begon een nieuwe avontuur. Hoewel veel mensen een adoptie een nieuwe kans noemen blijf er bij mij altijd de vraag ; wat nou als ik daar was gebleven. Mijn leven als kind en tiener hebben veel donkere dagen gekend, veel worstelingen en strijd met mijn adoptie ouders. Het niet kunnen gronden en hechten , de worsteling met de buitenwereld , mezelf en het gemis van mijn biologische moeder. Het altijd aanwezige gat daar waar mijn moeder hoorde te zijn, iemand missen die je nooit echt gekend hebt.

 

Met mijn nieuwe adoptie ouder reisde ik heel wat af , daar waar we in Nederland in Friesland begonnen en in Afrika in Tanzania  zijn onze wegen gaan scheiden nadat we (Nederland) in Olst woonde en (Afrika) in Libië . mijn moeder wilde niet meer reizen en dus beven wij in Nederland terwijl mijn vader nog in Libië zat en we hem alleen op verlof zagen. Ons gezin viel uit elkaar. Ik boos op de wereld in een roerige en onstuimige pubertijd begon aan zelf mutilatie. Al die heftige emoties zo diep geworteld , dat vechtende hart opzoek naar liefde en veiligheid en haar voor mijn gevoel nooit echt kunnen vinden uitte zich in het snijden van mijn arm. Niet voor de buitenwereld en voor aandacht , maar puur voor mezelf. Het suste en het bluste pijnen die ondragelijk voelde, de stroompjes bloed gaven rust als er paniek was en er geen lucht was om adem te halen . aan de andere kant was het juist om wat te voelen , want ook al dat wegstoppen van gevoel maakte het hart lamgeslagen , beur en stil. Het liet me voelen dat ik nog leefde , nog bestond en geen waanbeeld van een lege huls als mens. Gelukkig ben ik hier zelf uitgekomen en ben ik uit mezelf gestopt met het snijden in mijn arm, want het gaf toch niet de oplossing die ik in eerste instantie wel dacht gevonden te hebben . het was een tijdelijke pleister op open wonden.

 

 

 

 

 

 

 

 

Thuis ging het slecht en ik besloot om weg te lopen , nooit ver en altijd naar een bekende. Totdat ik uiteindelijk in het crises centrum belande en vanuit daar naar een internaat in Apeldoorn. Daar stortte ik uiteindelijk in en vertrok voor een rust periode naar het grote Amerika. Memphis Tennesseewaar ik zo’n 8 á 9 maanden heb gewoon bij familie van mijn vader. Eigenlijk waren deze mensen ook nieuw voor mij , misschien dat ik ze als baby ooit een keer heb gezien in een bezoek aan Ethiopië. Een nieuwe start, maar wel weer met nieuwe mensen en een nieuwe plaats. Ik was 16. Het heeft me weinig rust gebracht maar wel weer nieuwe ervaringen .

Eenmaal terug in Nederland heb ik nog een tijdje thuis gewoon , maar dit ging al snel weer verkeerd en ik ging weer het huis uit.  School ging ook niet geheel hoe het hoorde en ik voelde me voornamelijk thuis bij mensen die ik onder mijn hoede kon nemen. De moederkloek ,black angel , mama zulu werden mijn bijnamen en  iedereen die wilde schuilen kon zijn of haar plekje vinden onder mijn vleugels.

Vanuit Olst vertrok ik uiteindelijk naar Nijmegen,… Nijmegen dat uiteindelijk mijn hart stal.  Mijn eerste echte gevoel van thuis , van het vinden van rust. Het was een zekere rust , niet een echte rust meer een plekje, mijn plekje , mijn eigen plekje en dat stukje gaf me een beetje rust dat ik nog niet eerder gevoeld had. Mijn leven was alles behalve kalm en rustig. Ik leerde zoveel , van wat “krakers”waren en wat het is om een vrouw te zoenen, waarin ik een opvoeding heb gehad dat gebaseerd is op het hetero zijn. Geen idee dat er iets anders bestond of ik misschien wel een geen hetero zou zijn. Zoenen met meisjes , zoenen met jongens…… meer en meer met meisjes , want meisjes zijn zacht en lief , voelen veiliger, vertrouwder en misschien zelf een beetje “moederlijk” geborgen. Ik ontdekte mezelf meer en meer.

Mijn lange haren maakte plaats voor een “schooierskoppie “ zoals mijn moeder dit kon noemen. Van kaal tot als variatie hanenkammen , verschillende kleuren van mijn haar tekende mijn emotionele stand. Van “brandweer”rood naar ijzig blauw.

In 2002 werd ik opweg naar en kraak feestje aangevallen door een man, poging tot moord , poging tot verkrachting  en extreem geweld waarbij een deel van mijn oor is afgebeten.  Dit gevecht om leven of dood deed me denken aan mijn biologische moeder, een verhaal in herhaling.

 

 

Mijn hele leven was ik al bezig met tekenen en schilderen, en in Nijmegen is dit nog meer tot bloei gekomen en ging het grotere vormen aannemen. Een uitlaatklep voor alles dat ik had meegemaakt , gevoeld had en gezien in de mensen om mij heen. Hoog gevoelig en hoog sensitief kregen mijn emoties kleuren op papier die mensen graag wilde hebben. Ik gaf ze dan ook graag weg totdat iemand zei : waarom verkoop je ze niet. Ik snapte niet dat ik mijn werk zou kunnen verkopen en mensen hier geld voor zouden willen geven , maar het bewijs is echter geleverd met mijn eerst echte solo expositie. Wauw wat een ervaring! Mijn werk kreeg een doel , ik kreeg een  doel en wist wat ik het liefst zou willen , kunstenaar zijn.  En zo begon mijn avontuur als beginnend kunstenaar.

Het leven haalde mij echte nog een paar keer in en na een aantal flinke burn-outs , ben ik na mijn laatste burn-out begonnen  met een schone en  nieuwe kamer. 2010 IK ging mijn leven vanaf nu inrichten en niet meer laten bepalen door al die ellende die mij jaren heeft voortgestuwd in een soort van stuurloze stroomversnelling. En ben ik uiteindelijk hier beland, een jaren lange “goed” gevecht naar mijn eigen echte ik. We zijn beland in 2017 en nu  bied ik jullie mijn website aan met al mijn mooie werken. Gedreven en geschreven door dit roerige hart van "bestaan" .

Angéla Cindy "Vidot" Wolde