DE ALLE(E)N MENS

De alle(e)n mens

 

Ik ben die mens , de “alleen mens”, ik ben alleen en toch ben ik met zo velen . Ik pas eigenlijk nergens in en hoor nergens echt thuis. Er is nergens een veilige plek of ik kan deze niet vinden. Het leven dat mij geschetst heeft , heeft mij ook getekend. Er is iets mis met mij of mist er iets in mij, of ik heb mij gemist .Wie ben ik als deze alleen mens ,…. Ik ben er , voor hen die mij nodig hebben en zo heb ik mijn leven vaak ingevuld en vulling gegeven. Geef alles dat ik bezit en in mij huist, alle kennis en wijsheid. Ik ga verder en geef meer dan mijn hart, want mijn grenzen zijn bijna grenzeloos, deze vind ik pas als ik er uitgeteld op neer val …. Maar het is nooit het einde ,.. het is altijd een begin . elke molecuul in mij vindt wel weer de kracht om weer op te staan daar waar mijn hart en hoofd het soms even niet meer lukken. De draagkracht van het leven even moet worden ontzien zoals een oude vermoeide ezel zijn vracht moet lossen.  Ik ben alleen hierin , dit is mijn proces, keer op keer op keer ,.. ik maak mezelf alleen hierin en ik voel mezelf alleen hierin , ik ben die ” alleen” mens . ik pas nergens in en hoor nergens thuis,… ik dwaal rond in het leven en kom daar waar ik nodig ben,  heb daardoor geen vaste plek en leef als een reiziger tussen de harten van mensen . er is geen thuis anders dan de grond waarop ik geboren ben . Want de mens die zo gul kan zijn , kent zijn krachten ook van het ontnemen als dit hen  beter uit komt. Zoals het bieden van een huis , dat je “thuis “ mag noemen , een huis dat je een “thuis” mag  maken , maar vaak in de macht der gewoonte in slechte tijden terug claimt , dit is mijn huis! Ik weet het nu , ik ben die “alleen” mens, maar wat is de mens , de mens is soms zo gedwongen sociaal, want het gewenste gedrag van “zo hoort het “moet bijna altijd aan voeldoen worden . De mens is eigenlijk niet gemaakt om “alleen “te zijn , niet langer dan een bepaalde periode, want de brein kan niet goed tegen deze isolatie. De complete afsluiting van elk kontact breekt een mens en laat de brein breken in vele stukken en de wilskracht ontnemen om te bestaan of het gaat  hunkeren , verlangen in hun diepste verlangen , overweldigende kracht van het hart om te voelen. Het lichaam moet adapteren maar kan dit bijna niet als de wilskracht ontbreekt. Het gaat missen dat wat je misschien nooit gemist hebt , zelfs niet toen je het had of dat wat je nooit bezeten hebt . wat is de kennis en wat is de kracht , wat is de intuïtie en wat het instinkt . Hoe zit dat dan met de “alleen” mens ? Het diepgewortelde “alleen “ ,.. de verlate baby , het nooit geaccepteerde kind, het misbruikte kind, het kind in de basis … de ontworteling op vroege leeftijd daar waar het wortels had moeten schieten in iets dat veilig is maar nooit deze aarde heeft kunnen vasthouden . Ik ben zo’n kind , ik kom uit deze losse aarde waar geen wortels in hebben kunnen hechten.  Ik ben die volwassene die nergens een thuis heeft dan in die losse aarde waar ik ooit in geboren ben . En hoe ouder ik word hoe meer besef van dit alleen mens ik heb. Ik ben alleen ,… ook al zijn er armen die mij omarmen , mij vasthouden als ze kunnen , woorden worden gesproken die het hart doen raken , en liefde in je huid gelegd, ik ben alleen . Zelfs in mijn dromen ben ik alleen , in elke droom ben ik “alleen”, niet alleen als in de enige  en niet de enige als in alleen . Het zijn twee vormen van alleen in elke droom . De ene vorm is de ruzies van thuis , van vroeger , van mijn adoptie ouders , ik alleen … zeer en boos , verdrietig en klein. Vechtend tegen deze ruzies en de pijn die ze leverden , maar vooral het opkomen voor mezelf en me daar alleen in voelen .  Tegen hen ,.. tantes , oma’s , buren , vrienden , kennissen , leraars , psychologen , vreemden die mijn ouders geloven en vinden dat ik  “beter “moet zijn voor hen. Mijn ouders.

De andere droom is dat ik iemand moet redden en” alleen” moet beschermen tegen alles dat hen zeer kan doen. Ik moet vechten tegen de mensen en zelfs sterven om mijn doel te bereiken .

Ik ben een “alleen”mens ,… mijn wortels hebben geen vaste aarde , de dromen van elke nacht reflecteren mijn leven van  overdag. De trauma en de mens die ik ben .

Ik denk dat niemand met wortels in de aarde deze “alleen “ ooit echt zal kunnen begrijpen , voelen of invullen. Ik weet ook niet of deze “alleen “ooit weg gaat of vervuld kan worden .

Want ook ik als mens heb gestreefd , gezocht , gevochten en geleefd om niet een “alleen “mens te zijn , om me veilig te voelen en een echt “thuis “te hebben , maar de enige plek waar ik deze beide kan vinden is in mijn “alleen “mens.

Er is ook steeds minder ruimte om dit in anderen te zoeken of te vinden , dan wel te geven en te ontvangen . Het is geen zwaar lot of het gevoel van slachtoffer zijn ,.. het is denk ik steeds meer thuis komen naar wie ik ben

 

“de alleen mens”

Zou je hierover wat willen zeggen,

zou je graag je eigen verhaal willen delen, vragen stellen of gewoon wat willen delen wat hier mee te maken heeft,

kun je dat in de "praatkamer" doen 

 Let op!!  Alleen als geregistreerd lid