DE MOORD OP MIJN MOEDER

De moord op mijn moeder,.

 

De moord op mijn moeder , een heftige gebeurtenis waarvan ik niets weet of herinner. De littekens van deze gebeurtenis zitten echter diep gegrond in mijn ziel.

Mijn moeder was 16 jaar toen ze mij kreeg, voor onze begrippen erg jong. En het is ook jong, want je bent een “tiener-volwassene” , je denkt dat je het leven al weet ….. maar dit is echter een tijdelijke waarheid. Helaas heeft zij dit niet meer mogen meemaken na haar 17de levensjaar. Het jaar van haar brute dood.

Een ex vriendje , een erg jaloers ex vriendje vroeg haar hem te ontmoeten op het strand bij die grote rots waar hij op haar zou wachten.  Waar hij blijkbaar wachtte met een machete in zijn hand , mocht het gesprek niet de uitkomst hebben die hij eiste.

Ze was nog gewaarschuwd en gevraagd niet te gaan, want wat voor goeds zou er van komen om met hem te gaan praten. Alleen niemand wist wat er zou gaan gebeuren.

 

Ze is gegaan ,….

Maar toen ze haar weer zagen , liep ze met haar ingewanden in haar hand de berg op. Smekend en vragend, niet voor haar leven , maar met de vraag of erg goed voor mij gezorgd zou worden zodra ze er niet meer zou zijn. Een moeders hart , een moeders geest nog zo sterk dat ze nadat ze met een machete  open gereten was , nog zo sterk was om de berg op te lopen om alleen dat nog te zeggen. Haar verwondingen waren zo ernstig dat ze alleen in haar gezicht al 10x geraakt was door het mes . eenmaal boven aan de berg en met die laatste woorden ; zorg voor Angéla , is ze gestorven door het vele bloedverlies.

 

Voordat ze was gegaan had ze mij naar een oppas gebracht , en dat was de laatste keer dat ik haar zou zien,…….

Aan de jaren die volgden heb ik weinig tot geen herinnering en zo ook helaas geen herinnering aan haar. Na dat jaren vorderden en ik ouder werd groeide er een gat diep diep in mij , een gat dat groter en groter groeide. Een gat van gemis, een ondragelijk gemis naar iemand die ik nooit meer zou zien , naar iemand die ik eigenlijk niet bewust meer kende. Dat gemis naar de persoon die ik als eerste heb leren kennen toen ik op deze wereld kwam. Die mij aan haar borst heeft gehouden , gewiegd , gekoesterd , gekust ,… een moeder met haar kind , een kind bij haar moeder.

 

Hoe kan het dan toch zo zijn ,…. Vraagt mijn hart zich dikwijls af, dat deze bijzondere persoon , mijn moeder eigenlijk geen herinnering in mij heeft. Dat zij een groot leeg gat was geworden. Een gat waar zij hoorde te zitten. Zij is dat gat. Dat gat dat niemand kan opvullen , zelfs geen gedachten van mijzelf.

 

Jarenlang heb ik gevochten met dit gat, geschreeuwd naar dit gat, gehuild om dit gat. Het gat ging niet weg,…. En opeens ,…. Onverwachts was ze daar. Mijn moeder , ze was er …. Ze was er. En als kind kroop ik weer in haar schoot, drukte mij tegen haar boezem aan.

 

Ik weet niet meer wanneer de eerste keer is geweest dat ik haar aanwezigheid voelde en waarom ze juist toen naar me toe kwam. Als ik het zelf mag invullen denk ik dat het de schreeuwen diep van binnen zijn geweest , de tranen die gehuild zijn en het ondraaglijke gemis. Welke moeder kan dit verdragen zonder haar kind te komen troosten.

 

Nu wist ik dat ik haar kon roepen en dat als ze kon ze naar me toe zou komen. En het gat werd kleiner. Maar is nooit helemaal weg gegaan. Ik kon haar dingen vragen en als ze kon probeerde ze het voor elkaar te krijgen. Alleen dingen die echt van belang waren. Maar nooit kon ze antwoord geven op de vraag waarom ze niet meer bij me was en ik haar zo ondragelijk moest missen.

 

 

Zo droeg ik haar jaren bij me, vertelde haar over mijn kwellen, mijn “alleen”, mijn nieuwe ouders en de vraag om kracht ,… de kracht om door te gaan en niet op te geven omdat het leven soms zo ondragelijk voelde.  De vraag wat het nut was dat ik zoveel voelde ( hoog sensitief ) , mensen mij niet leken te begrijpen en mijn ouders al helemaal niet. En in mijn ogen zij mij natuurlijk wel zou begrijpen, want ik was echter haar kind, haar vlees en bloed. De vraag waarom een wereld met zoveel mensen zo alleen kon voelen en wat hier het doel van kon zijn. En nee, ze gaf hier geen antwoord op , ze was er om te luisteren . maakte het alleen wat minder alleen en daardoor fijn om alleen te zijn, wat als een rare contradictie klinkt.

 

Na een aantal jaren voelde ik haar ineens niet meer , waar was ze naar toe ,moest ze weer weg bij mij? Liet ze me weer alleen ? Ik snapte het niet. In die jaren voelde ik me weer verdwaald en boos op de wereld. Misschien zelf wel een beetje boos op haar.

 

Toen ik 19 was ben ik voor het eerst terug geweest naar de Seychelles, en raar genoeg ben ik vergeten te vragen naar het graf van mijn moeder. Maar over deze ervaring zal ik in een ander stukje schrijven.  Daarna ben ik er 10 jaar niet meer geweest en op mijn eerste vakantie na die 10 jaar heb naar haar graf gevraagd . nou bleek dat het 4 jaar geleden was opgegraven en ze haar verwijderd hebben, omdat er niet op tijd voor betaald werd. En als ik terug kijk in de tijd, was het ook die 4 jaar geleden dat ik haar voor de tweede keer verloor. Nu viel het op z’n plek, ze had geen rust plek meer en dwaalde waarschijnlijk zelf ook ergens rond waar ze mij niet kon vinden in die andere wereld..

 

 

Soms vroeg ik nog naar haar, keek ik eens omhoog in een mooie blauwe zonnige lucht en wenste dat ze een fijn plekje had gevonden. Ook bedacht ik me dat ze misschien wel zo iets had van , nu kun je op eigen benen staan . je moet het nu zelf doen en je kan het . Het gat werd minder zwart en minder groot. Het gemis kreeg een andere plek. En ik was oké.

Soms als ik verdrietig was , moest huilen , bang , was of boos ,. Sprak ik tegen haar in de hoop dat ze me zou horen. Soms ,…… heel soms kwam ze dan nog even langs en lachte naar mij……

Ze zal er altijd zijn , ze leeft in mijn hart en in de trekken van mijn doen weerspiegelen die van haar.

Mijn werken zijn ondertekend met de naan Vidot , dit is als dank en respect naar haar die mij het leven gaf.

Francisca Vidot 

Zou je hierover wat willen zeggen,

zou je graag je eigen verhaal willen delen, vragen stellen of gewoon wat willen delen wat hier mee te maken heeft,

kun je dat in de "praatkamer" doen 

 Let op!!  Alleen als geregistreerd lid