GETEKEND IN HUID

Automutilatie , het is helaas een steeds meer voorkomend gegeven dat mensen zichzelf letterlijk verwonden. Ikzelf heb hier ook mee geworsteld. Het is een "gevecht" in vele vormen , met jezelf en tegen al dat je dit laat doen ,... 

Met het delen van mijn verhaal zou ik graag "awareness" willen geven aan dit wat zo vaak in de schaduw gebeurt. Niet alleen bij jong maar ook bij oud. Naar schatting ongeveer 1 op de 4. Het gaat hierom dus niet over goed of fout , het gaat erom dat we elkaar misschien wat beter kunnen helpen, of misschien wel meer begrijpen. Dat we gehoord worden zowel degene die ermee worstelen en de mensen die ernaast staan. 

Automutilatie en zelfverwonding

 

Het blijft een heftig onderwerp en misschien wel eentje die vaak in de schaduw leeft. Vandaar ook dat ik het er over wil hebben , met jullie delen dat ik het ook deed , waarom ik het deed en om mensen die het misschien nu doen te vertellen dat ze niet alleen zijn. voor de mensen die het misschien niet begrijpen een andere kijk kan geven op de redenen en de keuze voor deze nare zelfmedicatie, want dat is wat het uiteindelijk is.

In dit verhaal gaat het niet over goed of fout , niet om verwijten maken maar puur over mijn belevenis en de reden waardoor ik ben begonnen aan automutilatie.  Hierin gaat het over mij en voor een ander kan de waarheid heel anders zijn.

 

Ik weet niet meer wanneer het begonnen is , ik weet niet meer waarom dit een idee werd dat zicht vastklampte aan de binnenkant van mijn hoofd en hart. Had ik het ergens gezien of is het echt iets dat het lichaam zelf kan bedenken.  Lichaam en geest zijn gebouwd om te overleven , waarom zou het iets bedenken waardoor je letterlijk beschadigd wordt? En eigenlijk zeg ik het al , het is de overleving. Als een pleister vouwt het zich om je diepste wonden heen, wonden die niet zichtbaar zijn voor de buitenwereld. Wonden die maar niet lijken te helen en zo ondragelijk worden dat er een tegenbalans gevonden wordt in pijn,… in letterlijke pijn. Het houdt je kalm daar waar je bang bent de controle te verliezen ,… zo hard zou moeten huilen dat je nooit meer kunt stoppen en verdrinken in dit gevoel, maar het houdt je ook bewust van je leven hier op aarde , je menselijke vorm en niet alleen zij die leeft diep vanbinnen. Daar waar je denkt niets meer te voelen. Lamgeslagen ,… stil , doods, gedissocieerd met alles en iedereen. Je bloed dus je leeft…. ratio   

In mij huisde zoveel pijnen , vulde mij met dit geheel. Veroverde alles in mij en werd mijn heer en meester.  Werd mijn wereld van bestaan, mijn waarheid  en mijn gevecht. Onbreekbaar probeerde ik me in de buitenwereld te zetten, mijn krachtige hart op haar hoogte stand om maar niet te hoeven breken voor hun ,zij , hen , jullie allemaal. Iedereen die niet ik was. Vanbinnen was ik versplinterd in ontelbare stukjes , en ik bleef maar breken en kon het niet stoppen. Zo diep een pijn dat het je adem letterlijk ontneemt, de lucht om je heen verdikt, verstikt. Bergen op je borst die je borstkast naar binnen drukken , immense kracht van buitenaf die je hart bijna doen imploderen terwijl je emoties exploderen. Zo vaak keek ik naar mezelf,.. zo zelfbewust en bewust van alles om mij heen. De emoties van anderen die ik zo graag wilde koesteren en dragen, veilig houden voor dat wat mij overspoelde.

Waar begint het, wanneer gaat je hart opzoek naar dat mes. Wanneer is er geen andere weg dan deze in te slaan. Het is het hart dat niet begrepen wordt, alleen is , bang is, beoordeeld en  veroordeeld voelt, gestraft , vernederd voelt, het niet meer weet, bang is haar kracht te verliezen, sterk wil zijn maar niet meer weet hoe nog haar normale ritme te kloppen, rusteloos , boos en broos, zich zo onveilig voelt in haar wereld van bestaan.

Ik keek om me heen , zag de wereld en de mensen erin , zij die van me houden en om me geven , zij die mijn vrienden zijn , mijn kennissen en familie. Zij die me niet mogen of me niet kennen , me misschien een beetje vreemd vinden of stil en teruggetrokken , me juist luid vinden,  schreeuwerig en overdreven.  Eigenlijk waren het allemaal vreemden , want niemand wist wat ik voelde , wat het gevecht was dat ik zo diep vanbinnen aan het voeren was. Waar moet je dan naar toe? Bij wie ben ik veilig? Want de woorden “hier ben je veilig” maken het nog niet veilig en al helemaal niet vanuit een wereld waar nog geen veiligheid in gewoond had. Wie kon ik vertrouwen en dit zware hart even neerleggen , waar kon ik even rusten en mijn ogen sluiten . Er bestond geen veiligheid , geen plek om te schuilen ,…. Mijn huis was niet veilig ,daar heerste een andere strijd. Een strijd dat naar binnen sloop en een strijd met mezelf werd een strijd tegen hun. De plek waar het juist veilig moest zijn , werd een van de minst veilige plekken.  Zij voerden een strijd met mij om gelijk en erkenning ,  het wezen van een goede ouder naar de buitenwereld. Een zekere zelfbelang of angst , een onwetendheid hoe om te gaan met een  kind met een rugzak. Meer handelen vanuit een gemaakt idee hoe het is om een kindje te hebben en hoe deze zou moeten voldoen aan zekere verwachtingen van discipline, liefde en het voorbeeldige kind zijn.  De machteloosheid hierin niet te slagen zoals ze hadden verwacht. Alles escaleerde ondanks dat het vanuit een gevoel van liefde kwam.

Er was al zoveel strijd in mijn leven , dat strijden primair werd aan het leven.  Het leven niet leven maar overleven. Teveel last op schouders nog zo klein. Het was niet de dood van mijn moeder of het gemis waardoor ik hiermee begon.  Het was het niet begrijpen, alle “waaroms” ,de manier van discipline die ik niet begreep en het eenzame gevoel. Niet begrepen te worden door hen die ik als ouders zag en kende. Het hoog sensitief zijn en hier nog geen besef van hebben, maar wel alles extreem voelde.

Hoe leg ik uit wat ik voelde , waardoor dit kwam zonder elk incident op te noemen die de opstart is naar een weg van zelfverwonding. Het was de thuissituatie die flinke plekken achter liet op mijn gevoel van goed genoeg zijn , goed zijn zoals ik ben.  De discipline die de menselijke emotie in mij nog meer verwondde en elke vorm van veiligheid weghaalde. De mensen die erbij betrokken werden .  Het idee als kind niet geloofd te worden tegen over de woorden van een ouder.  Een wereld die steeds kleiner en eenzamer werd. Ouders die  de wereld proberen te vertellen dat het niet aan hun lag , maar aan het onhandelbare kind. Hiervoor bewijzen zochten bij thuiszorg , psychologen, familie en vrienden. En ik keer op keer luisterde naar deze woorden en ze zelf begon te geloven.  De strijd van mijn ouders met mij was duidelijk zichtbaar en ik werd dan ook geregeld op de feiten gewezen van mijn onvermogen als goede dochter door derde. Door elkaar geschud of met woorden  dat ik liever voor ze moest zijn, ze dankbaar moest zijn, ik niet zag wat ik ze aandeed.  Het enige wat ik kon denken is , weten jullie wel wat er tussen deze muren gebeurt. Datgene wat zij niet vertellen . Datgene zij doen uit onmacht maar in mijn belevenis ongeoorloofd is ongeacht de reden ertoe. Dat mij alleen laat staan tegenover een peloton van  volwassenen die niet alleen mijn ouders zijn waartegen ik mij moet verdedigen? Zij die mij straffen op het emotionele…

 

Hij sloeg mij in het gezicht ,met ogen boos en zwart als teer kijkt hij naar mij terwijl ik stond  vastgenageld aan de grond. Als je nu gaat huilen krijg je er nog een,… met de nagels in mijn handpalmen gedrukt probeerde ik elke traan tegen te houden , …. ondanks dat mijn gezicht strak stond als geslepen steen, was daar toch die ene ontsnapte traan over mijn wang…………

Waarom waren mijn ogen niet sterk genoeg om ze binnen te houden , waarom was ìk niet sterk genoeg.   Nieuwe gedachten werden geboren en nestelden zich in de plooien van mijn zijn. Ik zal niet meer huilen , nooit meer zal ik huilen. Ik zal sterk zijn en de volgende keer niets meer voelen van deze pijn.

Zij sloeg mij in het  gezicht terwijl vrienden geschrokken naar mij keken , bleef mijn gezicht strak . Er kwam geen traan, geen emotie… ik zal niet breken , niet breken in het bijzijn van anderen. Ik zal me niet laten kennen aan hen die mij straffen.  Dit heb ik mezelf geleerd.

De buurman belt aan en vraagt ; slaan jullie haar? ……

De boze ouder vraag aan mij waarom ik iedereen vertel dat zij mij slaan,… waarom zou ik dit doen? het is al vernederend genoeg dat mijn vrienden dit hebben moeten zien.  Zij zijn degene geweest die dit onderling met elkaar bespreken. Het waren jou daden in het publieke bijzijn, waarom word je boos op mij ? Altijd die boosheid op mij, die ontevredenheid over mij,… die teleurstelling die ik blijkbaar was.

Het zijn die dingen , die dingen die je de ander ontneemt om zelf niet kwetsbaar te zijn , die kraters achterlaten in het hart. Mijn emoties waren niet veilig in dit huis. Dit huis ,deze mensen waren niet veilig. Mijn emoties hield ik diep in mij , sloeg ik lam als ze naar boven wilde komen. En zo werd alles stil in mij, terwijl het oorverdovend schreeuwde.  Met elk incident , elk gevecht in huis, de bemoeienis van derde en de verplichte gesprekken met een hulpverlener ( waar ik niets zei, maar luisterde naar de woorden die moesten blijken dat er iets mis was met mij ) maakte mij meer en meer teruggetrokken.  Ik wist het niet meer , was het waar? Ben ik alles wat ze zeggen ? ik dacht dat ik een mooi mensje was,.. is dit dan een leugen? En elke dag kijk je in die spiegel en steeds meer zie je die huls van een persoon van wie je ooit dacht te zijn. Alle emoties zo verwart , zo in gevecht. Zo beangstigend, want ze nemen het van je over….

Hulp vragen ,….. hulp vragen is moeilijk want wie gelooft jou nou ?meerdere malen heb ik mijn hand uitgereikt en gezocht naar hulp. Bij familie , leraren en vrienden. Er wordt dan tegen je gezegd, ach het zal wel meevallen , het komt wel goed…… , maar het is alles behalve goed.  Het is ondragelijk en dodend ,.. de gedachten aan dood worden een dagelijkse bezigheid. Worden minder eng en nu een tastbaar onderdeel van je gehele zijn. Waarom zou je nog leven , waarom zou je deze verstikkende pijnen nog langer moeten voelen en dragen.  Het constante bewijs van je onvermogen en het gevecht hier tegen te strijden. 

Soms kwamen er lichtpuntjes op mijn weg , die me even een hart onder de riem staken ,.. een hulpverlener die even die hand op mijn rug legde zodra mijn ouders niet keken en zei; nog even volhouden meissie.  Het is niet die hand , die aanraking die even adem geeft, maar het seintje dat iemand je ziet. Je worsteling , je gevecht ook al heb je geen woord gesproken en straalt je lichaam alles uit alsof het je allemaal niets meer doet . Het besef dat ook deze persoon tegen die muur liep   om met mijn ouders te praten en ze te overtuigen dat er ook een andere waarheid was, een vader dominant en altijd gelijk en een moeder gekwetst in al haar goede bedoelingen naar dit kind.

Het feit dat ik even gezien werd,  even gekust op mijn hart , maakte het gevecht en het in bed kruipen met de dood niet minder aanwezig. Ondanks dat je zoekt naar de dood, zoek je ook nog steeds naar de overleving en klamp je vast aan de wil van het leven. Dat greintje hoop , die zandkorrel die net het verschild maakt  tussen gaan of blijven. Het werd zelfverwonding , hoewel dit niet is hoe ik het zag. Zelfverwonding. Ik was verwond,…. Het was mijn redding om niet los te laten en mezelf weg te laten glippen in dat duistere abbys.

Soms , heel soms liet ik stiekem mijn tranen gaan omdat ik  niet meer kon ademen, bang was om te stikken in deze lucht ,… de overweldigende vloed van opgekropte emoties, die losbraken als wilde dieren opzoek naar hun vrijheid,   waren als een stroomversnelling en wierpen mij tegen mijn oevers  van controle. Ik kon me nergens aan vasthouden en werd meegesleurd door dit geweld. Beangstigend en weerloos ,… zo voelde het. Dus ging ik opzoek naar iets om weer terug te kunnen klimmen op mijn oevers van controle. Dus met een mesje in mijn hand zette ik de kraan van emoties open en zodra ik dacht te verdrinken sneed ik in mijn arm,… het mooie heldere rode bloed dat langzaam druppels vormde op mijn arm transformeerde in  riviertjes die over mijn huid gleden , brachten mijn eigen rivier tot stilstand. Gaven mij weer adem in mijn longen en de wereld verdween. Er was alleen nog  maar dat. De rust waarmee het bloed zijn paden maakte, ..en mij aan de hand meenam . Ik kwam erachter dat dit snijden me niet alleen hielp weer rustig te worden , maar ook om me levend te voelen. Alles zo lamgeslagen in mezelf gaf het besef van het wezenlijke bestaan.  Ik had een nieuwe vriend. Eentje die mij begreep en me  weg hield bij de dood.

Het was een remedie , een overleving.

Op een dag kwam mijn moeder erachter , want er was wat bloed door de stof van mijn trui gekropen. Ze werd boos en vanaf dat moment werd het ook een geheim.  Het was al een geheim omdat er geen veiligheid was om te delen, maar nu was het echt een geheim. zo nu en dan controleerde mijn moeder  mijn arm en alle scheermesjes werden zo goed als kon verborgen. Dit stopte mij niet, want ik had eindelijk een “rust” gevonden . dus op wat voor manier dan ook vond ik wel weer een nieuw mesje om mee te snijden. Of een oude die ik verstopt had.  Haar boosheid ( onmacht ) hielp mij niet om te stoppen en gaf denk ik en nieuwe reden van onbegrip naar mijn emoties.

Het was een geheim en ook een verslaving. Is verslaving het juiste woord? Voor iets dat je in leven houdt.  Uiteindelijk kun je het een verslaving noemen omdat je het gevoel hebt niet meer zonder te kunnen.  Uiteindelijk is het een luide schreeuw naar hulp, liefde en begrip. Liefde zonder beoordeling op wat je doet. Begrip voor iets dat voor een ander zo onbegrijpelijk is.  Maar het is niet het snijden dat er toe doet , het is de kern die zo diep zit ,… zo onveilig is. Die kern binnen al die muren die je hebt gebouwd. Dat eerst gekoesterd moet worden in een schoot waar je niets hoeft. Gewarmd tegen een hart dat warm is en je in stilte laat ontdooien.

Gelukkig heb ik een aantal van deze mensen gekend, die mij onder hun vleugels namen. Mij soms letterlijk  weg haalde van huis, weg van mijn ouders. Weg van al die strijd en weg van al dat boos. Weg van hun die mij beoordeelden. En hierdoor een strijd met mijn ouders aan gingen om mij te “redden”.  Ik werd gezien.

Ik vond het moeilijk om er vanaf te komen, want ik kon eindelijk weer voelen en dit zonder te verdrinken. Maar door de liefde en geduld van deze mensen. Daar waar ik niets hoefde te zeggen ,niets hoefde te zijn maar zo geliefd werd. Kon ik langzaam mijn emoties weer die veiligheid geven. Een andere vorm zoeken waarin ik niet met de dood mee hoefde te gaan of mezelf te verwonden om te overleven. Ik heb gelukkig de kracht gehad dit zelf te kunnen doen en er zelf mee te stoppen.

Ik heb het nooit gedaan om aandacht te krijgen. Het was pure overleving.

Voor iedereen is het anders en zitten er andere redenen achter , maar vergeet niet dat dit in hun waarheid is en een zekere vorm van overleven. Dus pas op voordat je oordeelt.  Want iemand verwonden die al gewond is , is niet heel moeilijk en soms sneller gedaan dan je denkt of je bedoeling is.  Ik denk dat het tegenwoordig nog erger is geworden en meer gebeurt dan we kunnen bedenken. De social media is een grote bron om jezelf niet goed genoeg te vinden , gepest te worden etc. , maar het is of kan ook een bron zijn om hulp te vragen , te praten met mensen die er ook mee te maken hebben.  Mensen die je niet zullen oordelen en je anoniem kunt blijven.

Hoewel mijn website bedoeld is voor mijn kunstwerken zal er ook een “veilige” plek zijn om hier persoonlijk over te praten. Je mag me persoonlijke dingen vragen of gewoon je verhaal kwijt . Dit zal verborgen blijven en uitsluitend toegang voor degene die het erover willen hebben.  

 

Ik hou van mijn ouders en gelukkig hebben we nu een goede band. Er is veel veranderd. De incidenten die ik genoemd heb zijn verleden tijd en kwamen niet dagelijks voor.  Ik heb er bewust voor gekozen  niet alles te benoemen wat er is gebeurd omdat het geen bericht is om te verwijten en ook geen strijd om gelijkheid of het zijn van een slachtoffer, Maar een uitleg waarom ik gedaan heb wat ik heb gedaan. Een bericht aan hen die denken dat ze alleen zijn.

 

 

“dan zat je daar, je hoofd verstopt in je armen. Alleen een grote bos krullen ,…zat je daar uren aan onze eettafel,….woordloos, want praten deed je niet “

Zou je hierover wat willen zeggen,

zou je graag je eigen verhaal willen delen,

vragen stellen of gewoon wat willen delen wat hier mee te maken heeft,

dan kun je dat in de "praat-kamer" doen 

 Let op!!  Alleen als geregistreerd lid

Zou je hierover wat willen zeggen,

zou je graag je eigen verhaal willen delen,

vragen stellen of gewoon wat willen delen wat hier mee te maken heeft,

dan kun je dat in de "praat-kamer" doen 

 Let op!!  Alleen als geregistreerd lid